Psy trafiÅ‚y do innych krajów dziÄ™ki pomocy żeglujÄ…cych morzem Fenicjan, którzy mogli też sprowadzić ten typ do Anglii na wiele wieków przed Chrystusem. Po swojej podróży na Daleki Wschód Marco Polo opowiadaÅ‚ o wielkiej psiarni KubÅ‚a Khana z piÄ™cioma tysiÄ…cami wojennych mastiffów. W Rzymie molossian zyskaÅ‚ popularność – nie tylko w armii – ale także na arenie w walkach z niedźwiedziami, lwami, a nawet ludźmi. Jego umiejÄ™tnoÅ›ci i dzikość w walce na Å›mierć obrosÅ‚y legendÄ…. Rzymianie tak ufali tym psom jako strażnikom, że kiedy niektóre z nich nie zaszczekaÅ‚y, gdy galijscy żoÅ‚nierze zaatakowali kapitol, zostaÅ‚y ukrzyżowane.”Niech zerwÄ… sie yorki – psy wojny” to Å‚aciÅ„skie powiedzenie byÅ‚o odpowiednim okrzykiem dla rzymskiej tradycji. Gdy rzymskie legiony maszerowaÅ‚y na północ w podboju Europy, molossian szedÅ‚ z nimi. Tym poÅ‚udniowym szlakiem mastiff o cięższym tuÅ‚owiu, z typowÄ… gÅ‚owÄ… dotarÅ‚ do Europy. Przodkowie wielu ze współczesnych ras mastiffów powstali w wyniku poÅ‚Ä…czenia krwi północnego Alaunta i poÅ‚udniowego Molossia-na, które nastÄ…piÅ‚o w Europie. W Å›redniowieczu, gdy udoskonalono dziaÅ‚ania wojenne, mastiffy staÅ‚y siÄ™ zbÄ™dne. Podjęły one jednak nowe zadania. Molossiany przystosowano do pilnowania posiadÅ‚oÅ›ci. OkreÅ›lenia ban-dog i acathena odnoszÄ… siÄ™ do faktu, że mastiffy byÅ‚y uwiÄ…zywane do legowiska w ciÄ…gu dnia i puszczane wolno nocÄ…, aby odstraszać kÅ‚usowników i intruzów. PoczÄ…tkowo wierzono, że te przerażajÄ…ce psy zostaÅ‚y wyhodowane z niedźwiedzi i wilków. Nic dziwnego, że Cerber, psi strażnik bram Hadesu, uważany jest za mastiffa.